1. Söndürme sırasında sınırlı sertleşebilirlik
Söndürme (östenitleştirme sıcaklığından hızlı soğutma), önemli miktarda martenzit (yüksek-alaşımlı çeliklerdeki sert faz) oluşturmayı başaramaz. Bunun yerine, normalizasyona benzer şekilde, ancak daha hızlı soğuma nedeniyle biraz daha yüksek mukavemete sahip, öncelikle ince ferrit ve perlit oluşturur.
Mukavemet kazanımları minimum düzeydedir (gerilme mukavemeti normalizasyona kıyasla ≤%5 artar) ve yapısal uygulamalar için maliyet-etkin değildir.
2. Su verme sonrası temperleme: Marjinal iyileştirmeler
Söndürmeden kaynaklanan küçük artık gerilimleri hafifleterek tokluğu hafifçe artırır (Charpy darbe enerjisi %5-10 oranında artar).
Söndürmeden elde edilen hafif sertliği azaltabilir, ancak su vermenin kendisi çeliği önemli ölçüde sertleştirmediğinden genel etki ihmal edilebilir düzeydedir.
3. Temel dezavantajlar
Azaltılmış korozyon direnci: Anormal ısıl işlem (örn. söndürme sırasında aşırı ısınma), Cu, Cr ve Ni'nin düzgün dağılımını bozabilir ve hava koşullarına dayanıklılık performansı için kritik olan koruyucu oksit filminin oluşumunu bozabilir.
Artan kırılganlık riski: Hızlı su verme, özellikle temperlemenin yetersiz olduğu durumlarda, kalın kesitlerde mikro çatlaklara yol açacak şekilde termal gerilime neden olabilir.
Ekonomik verimsizlik: Su verme ve temperleme, normalizasyona göre daha fazla enerji ve daha sıkı proses kontrolü gerektirir ancak Q355GNH'nin kullanım amacı (hava koşullarına dayanıklılık gerektiren yapısal bileşenler) açısından anlamlı bir performans artışı sağlamaz.
4. Optimal alternatif: Normalleştirme
Taneleri inceltir ve mikro yapıyı homojenleştirerek mukavemeti ve tokluğu dengeler.
Alaşım elementlerinin eşit dağılımını koruyarak koruyucu patinanın stabil oluşumunu sağlar.
Yapısal uygulamalar için-daha uygun maliyetli ve güvenilirdir.
